σκέψεις σε μια πυκνή ενδιάμεση στιγμή

 

Μυρσίνη Ζορμπά

Πολιτικό σχόλιο, 11/7/2015

 

Τα ξημερώματα του Σαββάτου η ελληνική Βουλή έδωσε στην κυβέρνηση την εντολή να αποδεχθεί τους όρους των ευρωπαίων δανειστών, προκειμένου να αποφύγουμε την αποπομπή από την Ευρωζώνη αλλά, πιθανολογείτο, και από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στο νου όλων, πολιτικών και πολιτών, είχε προβληθεί σε βασανιστικά υψηλή ευκρίνεια, τρισδιάστατο, το σενάριο της χώρας έξω από την Ευρώπη. Όλοι είχαμε βιώσει στιγμή προς στιγμή τον πραγματικό και τον φαντασιακό φόβο του περάσματος στην άγνωστη κατάσταση, με όλες τις προβολές, το θυμό, τον πανικό και την εσωτερική επαναδιαπραγμάτευση που κάτι τέτοιο περικλείει για τον καθένα. Η χώρα είχε μπει σε τροχιά για το μεγάλο ταξίδι προς τον άλλο πλανήτη και είχε κερδίσει τη μία και μοναδική αποφασιστική στιγμή που δίνει τη δυνατότητα επιστροφής. Σε αυτή τη στιγμή είμαστε σήμερα Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015 αναμένοντας την απόφαση των ευρωπαίων πολιτικών. 

Η σύνοψη των τελευταίων εβδομάδων που βάρυναν στο σημείο αυτό ήταν ασφαλώς η διακοπή των διαπραγματεύσεων, το κλείσιμο των τραπεζών και το υψηλού ρίσκου δημοψήφισμα που απάντησε στο συνολικό δίλημμα κεφαλαιοποιώντας την πεντάμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης και εμπεδώνοντας την εμπιστοσύνη στις ηγετική φυσιογνωμία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα. 

Ωστόσο, σ’ αυτή την ενδιάμεση στιγμή, αξίζει να σκεφτούμε μια σειρά από χρήσιμα ενδεικτικά στοιχεία, που αποτελούν υλικά της συνέχειας για την επόμενη μέρα:

– Παρά την ασφυκτικά αυστηρή οικονομετρική προσέγγιση της ελληνικής κρίσης επί πέντε χρόνια, εντέλει η πολιτική επιβλήθηκε στην οικονομία. Μια προσέγγιση που ακολούθησε η σημερινή κυβέρνηση με συνέπεια καταφέρνοντας να το συμμεριστούν εντέλει και άλλοι σε ευρωπαϊκό επίπεδο. 

– Η ελληνική «αποκοτιά» διατάραξε την ευρωπαϊκή συναινετική μέθοδο του συμβιβασμού, αφήνοντας να διαφανούν επιτέλους, στην τελευταία φάση της ρήξης, οι διαφορές συντηρητικών και σοσιαλιστών που για χρόνια δεν αναδύονταν στην επιφάνεια. Κάτι κουνήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και στις κυβερνήσεις, παρά το ότι συνεχίζει να ισχύει το «ο φόβος φυλάει τα έρμα». 

– Η ευρωπαϊκή πολιτική βγήκε από την καθιερωμένη της διάσταση και προέβαλε στην πλούσια και πολύχρωμη οθόνη την ενδοχώρα των πολιτισμικών χαρακτηριστικών της. Από συνεκτικό σύστημα που αποκρύπτει επιμελώς τα κενά και τις χαραμάδες, μετατράπηκε σε ψηφιακή εικόνα προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Οι ευρωπαίοι πολιτικοί ηγέτες υπερέβησαν, πρόδωσαν, αμφισβήτησαν οι ίδιοι την επιμελώς ζωγραφισμένη κλασική εικόνα τους, τους λόγους, τις αξίες τους. Έδωσαν άφθονη τροφή για ακαδημαϊκές μελέτες αλλά και για χοντρά καλαμπούρια.

– Ο ευρωπαϊσμός ως θρησκεία ήρθε σε σύγκρουση με το ευρωπαϊσμό ως ζώσα, αντιφατική, βιωμένη πραγματικότητα. Ο ευρωπαϊσμός των ελίτ και των πολιτών αντιπαρατέθηκαν όχι μόνο στη χώρα μας αλλά στις πλατείες και το κοινωνικά μέσα ολόκληρης της Ευρώπης ξυπνώντας συνειδήσεις και δίνοντας φωνή και συλλογικότητα σε ταπεινωμένους ανθρώπους. 

– Ο ευρωπαϊσμός, ακόμη και ως θρησκεία ή έστω αρτηριοσκλήρωση, πρέπει να παραμείνει προσηλωμένος στις αρχές του αποφεύγοντας να συμμετέχει σε γκρίζα σενάρια ανατροπής, διότι κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν τον τιμά και απαξιώνει το έντιμο και μεταρρυθμιστικό παρελθόν του. 

– Η βιωμένη πολιτική κουλτούρα αρδεύει την πολιτική προσέγγιση των νέων και βρίσκεται πολύ μακριά από τις παλιές ιδεολογίες αλλά πολύ κοντά στις αναδυόμενες αναπαραστάσεις που οι σημερινές ανάγκες και δυνατότητες γεννούν. Αυτό κάνει δυνατό το όραμα ενός διαφορετικού, καλύτερου κόσμου πέρα από τα γκρίζα επιβεβλημένα σιδερένια πλαίσια που έχουν επιβληθεί σαν φυσικά και ορθολογικά. 

– Οι διάττοντες αστέρες αυτού του εξαμήνου έδειξαν, μέσα από τις εκρήξεις και τα φλας, πόσο λίγο είναι το όφελος του εντυπωσιασμού και πόσο μεγάλη ανάγκη έχουμε από τα ανθεκτικά και διαρκή αγαθά της καθημερινής υπευθυνότητας, της ήρεμης δύναμης, της βαθύτερης κατανόησης του αντίπαλου λόγου, της προβλεπτικότητας, του επιχειρήματος, των συμμαχιών, των ουσιαστικών ανατροπών. 

Τα παραπάνω είναι μόνο ορισμένες από τις πολλές σκέψεις που μπορεί να κάνει κάποιος σ’ αυτή την ενδιάμεση στιγμή, όπου όλα είναι ακόμη ρευστά. Λίγες σκέψεις που μαζί με πολλές άλλες θα μας χρειαστούν για να υπολογίσουμε και να συγκρίνουμε το κόστος του όλου εγχειρήματος και να βγάλουμε τον ισολογισμό, τι κερδίσαμε και τι χάσαμε αλλά κυρίως τι μάθαμε αυτά τα πέντε χρόνια κάτω από το φως του τελευταίου εξαμήνου. Σκέψεις και σκεπτικά για να δημιουργήσουμε και να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή διακυβέρνηση της χώρας.

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

  ΧΡΟΝΟΣ 27 (07.2015)