είναι η διακυβέρνηση φίλοι μου!

 

Μυρσίνη Ζορμπά

 

Η Δευτέρα δεν θα είναι απλώς μια άλλη μέρα. Εγκαινιάζει μια εβδομάδα με αποφασιστικές πολιτικές εξελίξεις,γειωμένες στον άξονα της νέας διακυβέρνησης της χώρας. Η στρατηγική μνημόνιο–αντιμνημόνιο θα αποτελεί οριστικά παρελθόν κι όσοι παρά ταύτα επιμένουν δεν θα δίνουν παρά μια μάχη οπισθοφυλακών. Όσο πιο γρήγορα η νέα κυβέρνηση, αλλά και η αντιπολίτευση που θα προκύψει, σταματήσουν να παίζουν κλεφτοπόλεμο με το μνημόνιο που έχουν έτσι κι αλλιώς υπογράψει, τόσο το καλύτερο για τη διαχείριση του συμβολικού κεφαλαίου που διαθέτουν –πολιτικού, διαχειριστικού, ιδεολογικού και ανθρώπινου–, στην προσπάθεια που θα απαιτηθεί τους επόμενους μήνες. Η μεταμνημονιακή αφετηρία θα διευκολύνει τη νομιμοποίηση της στάσης τους χωρίς ακροβασίες, την υπευθυνότητα στη διακυβέρνηση, τις καλύτερες επιλογές προσώπων και ένα νέο ύφος εξουσίας. Επίσης θα διευκολύνει να περιθωριοποιηθεί κοινωνικά ο επαναστατικός ρομαντισμός τωνπολιτικών κομμάτων που θα επιμένουν στην προηγούμενη, οριστικά πια κλεισμένη, φάση. Οι «ασυμβίβαστοι» έχουν πάντοτε κάτι το ηρωικό αλλά δεν είναι ωφέλιμοι σε μια παραπαίουσα κοινωνία που κινδυνεύει από τη φτώχεια, την ανεργία, την ξενοφοβία, τη βία και τις ναζιστικές ιδέες και πρακτικές. Δυστυχώς η προεκλογική περίοδος αναπτύχθηκε στο στενό ορίζοντα των ρητορικών σκιαμαχιών αποφεύγοντας για μία ακόμη φορά τις προγραμματικές δεσμεύσεις, γι’ αυτό ας την ξεχάσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Ο αγώνας δρόμου που απαιτείται για να αποκτήσει η χώρα στρατηγικό πολιτικό σχέδιο οικονομικής και κοινωνικής ανάταξης περνάει μέσα από τους πολιτικούς συσχετισμούς τόσο του εγχώριου πολιτικού συστήματος όσο και του Ευρωπαϊκού πλαισίου. Η ανάγκη παραδοχών και συναινέσεων δεν είναι εύκολη σε μια χώρα που πρέπει να απομακρυνθεί από τον καταγγελτισμό και να χτίσει μια κουλτούρα πραγματισμού με λιγότερα ψέματα και μισές αλήθειες, μεταθέσεις και ιδεολογικοποιήσεις. Αλλά διακυβέρνηση χωρίς πραγματισμό δεν νοείται, ενώ νοείται προοδευτικός και συντηρητικός πραγματισμός. Εκεί είμαστε τώρα. Από την άλλη μεριά, οι δοκιμές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όσον αφορά το Ευρωπαϊκό αλλά και το διεθνές πλαίσιο, είχαν μεν μεγάλο κόστος, ωστόσο επέτρεψαν σε όσους δεν διακατέχονται και σήμερα ακόμη από αθεράπευτες εμμονές, να δουν καθαρά τα όρια που θέτει το σημερινό status quo και τις δυνατότητες ελιγμών. 

Η διαμόρφωση του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος τις τελευταίες δεκαετίες, που προέκυψε από τους συμβιβασμούς των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με τη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία, ήταν σε μεγάλο βαθμό και το τίμημα του ’89. Δυόμισι δεκαετίες αργότερα και ρίχνοντας μια ματιά στις πολιτικές συμπεριφορές και κατευθύνσεις των πρώην Ανατολικών χωρών και κοινωνιών, μπορεί να κατανοήσει κάποιος τις αιτίες αυτού του συσχετισμού και των συμβιβασμών, όσο κι αν το αποτέλεσμα αδικεί εντέλει ένα μέρος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς με διορατικότητα. Από την άλλη μεριά, η ανάδυση στις μέρες μας νέων ριζοσπαστικών αριστερών δυνάμεων σε χώρες της Ευρώπης, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα του Τζέρεμυ Κόρμπυν, μας δίνει την ένδειξη πως μπορεί αργά ή γρήγορα να υπάρξει μια στρατηγική πρόταση μετασχηματισμού της Ευρώπης, με περισσότερη ισότητα και λιγότερες διακρίσεις, δικαιοσύνη, ελευθερία και ουσιαστική δημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία είναι φυσικό ότι θα αμφιταλαντευθεί, μαζί με τα μεσαία στρώματα, ωσότου βρει το νέο κέντρου βάρους και να συνταχθεί ενάντια στη νεοφιλελεύθερη ηγεμονία.

Ωστόσο, ένα νέο τέτοιο σχέδιο δεν αποτελεί απλώς μια διακήρυξη αρχών. Πρέπει να προτείνει και να εφαρμόζει νέες μορφές διακυβέρνησης, νέες δημόσιες πολιτικές και μεταρρυθμίσεις, νέα σενάρια για το μέλλον. Βρίσκεται επίσης σε άμεση συνάρτηση με την ανθεκτικότητα και ευελιξία του αντιπάλου και τις ευρύτερες εξελίξεις του σημερινού παγκοσμιοποιημένου περιβάλλοντος, που από υπολογισμό ή συγκυρία έχει πια τη δύναμη να επιφέρει μείζονες επιβαρύνσεις ή ανατροπές των εθνικών πολιτικών. Οι μεταναστευτικές και οι προσφυγικές ροές, οι πόλεμοι, τα χρηματιστήρια, η κλιματική αλλαγή και οι αιφνίδιες επιπτώσεις τους είναι ένα μικρό δείγμα αυτών των συνεπειών και της επιρροής που ασκούν σε κάθε δημόσια πολιτική και στις κοινωνίες. Καμία πολιτική προστατευτισμού, όπως αυτές που προτείνουν με ρητορική δεινότητα ορισμένες πολιτικές δυνάμεις, δεν είναι πια ικανή να φέρει αποτελέσματα. 

Διακυβέρνηση, επομένως, από τη Δευτέρα σημαίνει πολιτικό σχέδιο ανοιχτό σε συναρμογές ανθεκτικότητας, πολιτικό προσωπικό και ηγεσία, την αφοσίωση στη συστηματική άσκηση μιας πολιτικής μετασχηματισμού και μεταρρυθμίσεων. Μπορεί οι συνθήκες κρίσης να είναι εξαιρετικά επώδυνες αλλά κανένα σχέδιο και καμιά δημόσια πολιτική δεν εφαρμόστηκε ποτέ σε ιδανικές συνθήκες. Η διακυβέρνηση είναι η πολιτική επινόηση της λύσης των προβλημάτων κι αυτός είναι ο ρόλος αυτού που θα αναλάβει να σχηματίσει κυβέρνηση από τη Δευτέρα.

files/chronosmag/themes/theme_one/faviconXronos.png

  ΧΡΟΝΟΣ 29 (09.2015)