από το bail-out στο bail-in, βαθύτερα στον βάλτο της κρίσης;

 

Αντώνης Λιάκος

 

Γιατί οι κοινωνίες της ευημερίας, η μία μετά την άλλη, μετατρέπονται σε κοινωνίες φτώχειας και ανασφάλειας; Γιατί κατεδαφίζουν το υπόβαθρο της κοινής ζωής των πολιτών; Γιατί διαλύουν νοσοκομεία, σχολεία, κοινωνικές υπηρεσίες; Γιατί καταστρέφουν τις πιο παραγωγικές ηλικίες καταδικάζοντάς τες στην ανεργία; Γιατί αναθέτουν τις βασικές αποφάσεις σε επιτροπές και ειδικούς εκτός κοινοβουλίου, εκτός δημοκρατικών διαδικασιών; Τι συνέβη και το κακό πλανάται πάνω από την Ευρώπη και ενσκήπτει στη μία χώρα μετά την άλλη;Η Ευρώπη δεν βγήκε από, ούτε έχασε, κάποιον μεγάλο πόλεμο. Οι δύο δεκαετίες που προηγήθηκαν ήταν δεκαετίες ανάπτυξης. Η ψηφιακή επανάσταση άλλαξε την καθημερινή ζωή και τον παραγωγικό ιστό της, οι πολίτες της, οι ιδέες τους, τα προϊόντα τους μετακινούνταν περισσότερο, επικοινωνούσαν, δημιουργούσαν δίκτυα που αγκάλιαζαν μερικές φορές τον κόσμο. Η Ευρώπη είχε γίνει ένας ζηλευτός τόπος, όνειρο για εκατομμύρια νέων ανθρώπων από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική που διακινδύνευαν τα πάντα για να βρεθούν κάτω από τον ουρανό της. Τι συνέβη όμως; Γιατί δεν ολοκληρώθηκε η ευρωπαϊκή ενοποίηση; Γιατί άνοιξαν πάλι βαθιές τάφροι ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο της Ευρώπης, ανάμεσα στη Δυτική και την Ανατολική Ευρώπη, ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς;1

Η Κύπρος χτυπήθηκε κι αυτή με τη σειρά της, αλλά είναι κι ένα παράδειγμα που διαθέτει σχεδόν όλα τα στοιχεία της κρίσης. Δεν πάει πολύς καιρός που θεωρούσαμε, τουλάχιστον εμείς οι Ελλαδίτες, την Κύπρο πρότυπο στη διοίκηση και την οικονομία της. Τον καιρό που εισήλθε στην Ευρωζώνη ήταν μία από τις ελάχιστες χώρες που εκπλήρωναν τα προαπαιτούμενα. Βέβαια υπήρχε κάτι το παράδοξο στην κυπριακή κοινωνία, πέραν όσων ήταν απότοκα του διαχωρισμού της σε δύο ζώνες. Είχε ταυτόχρονα ένα κοινωνικό κράτος με συνεργατικές-συντεχνιακές δομές, μια τυπική σοσιαλδημοκρατική οργάνωση κοινωνίας και ταυτόχρονα έναν χρηματοπιστωτικό, τουριστικό και real estate τομέα που ανταποκρινόταν στις τελευταίες επιταγές νεοφιλελευθερισμού. Αυτό το παράδοξο είχε αναδείξει το νησί σε μια εξαίρεση. Για όσους είχαν αντιληφθεί ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση λειτουργεί σαν μια γραφειοκρατική μηχανή εξομοίωσης και ομογενοποίησης των διαφορών, ήταν αναμενόμενο ότι αργά ή γρήγορα η κυπριακή εξαίρεση θα έφτανε στο τέλος της. Εκείνο που εκπλήσσει είναι η βιαιότητα με την οποία έγινε αυτό.

 

ΧΡΟΝΟΣ, τεύχος ΜΗΔΕΝ, σελ. 1 επόμενη σελίδα  >