«παρανομοποίηση» – πειθάρχηση – αντίσταση

 

Ο ρόλος των κέντρων κράτησης μεταναστών στη διαχείριση της κρίσης

 

Όλγα Λαφαζάνη

 

Στις 24 Σεπτεμβρίου 2012, 45 μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας στην Ξάνθη για τον χρόνο κράτησής τους που είχε ξεπεράσει τους έξι μήνες. Η απεργία πείνας έληξε στις 28 Σεπτεμβρίου με διαβεβαιώσεις των αρχών ότι δεν θα κρατηθούν παραπάνω.

Στις 18 Νοεμβρίου 2012 έγινε εξέγερση στο Κέντρο Κράτησης Κορίνθου, όπου βρίσκονταν φυλακισμένοι 800 μετανάστες, η οποία κατεστάλη από τις δυνάμεις των Μ.Α.Τ. που βρίσκονται μόνιμα πλέον στο κέντρο κράτησης, με απολογισμό 10 τραυματίες και 24 συλληφθέντες.1

Στις 23 Νοεμβρίου έγινε εξέγερση στο Κέντρο Κράτησης Κομοτηνής, όπου εκείνη την περίοδο κρατούνταν 550 μετανάστες, η οποία κατεστάλη από τα Μ.Α.Τ. με χρήση δακρυγόνων και πυροβολισμούς στον αέρα.2 Το απόγευμα της ίδιας μέρας, έξω από το κέντρο κράτησης έγινε μια μικρή συγκέντρωση αλληλεγγύης στους μετανάστες.

Στις 4 Δεκεμβρίου έγινε εξέγερση στο Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας, η οποία έληξε μετά από διαπραγμάτευση με τις Αρχές.3

Στις 5 Δεκεμβρίου 2012, μετανάστες έβαλαν φωτιά στα στρώματά τους στο Κέντρο Κράτησης Φυλακίου Έβρου διαμαρτυρόμενοι για τον χρόνο κράτησής τους.4

Την Πρωτοχρονιά του 2013, μετά τον άγριο ξυλοδαρμό ανηλίκου στην Αμυγδαλέζα ξεκίνησε απεργία πείνας από 15 ανήλικους μετανάστες.5

Στις 7 Φεβρουαρίου έγινε εξέγερση στο Κέντρο Κράτησης Φυλακίου εξαιτίας της μεγάλης διάρκειας κράτησης, με 8 συλληφθέντες των οποίων οι Αστυνομικοί ζήτησαν «την παραδειγματική τιμωρία».6

Στις 12 Φεβρουαρίου ξεκίνησε απεργία πείνας των μεταναστών που κρατούνταν στο Α.Τ. Νίκαιας και διαμαρτύρονταν για τις άθλιες συνθήκες κράτησης και τον ξυλοδαρμό ενός μετανάστη από αστυνομικούς. Η απεργία πείνας κατεστάλη με άγριους ξυλοδαρμούς και μεταγωγές των μεταναστών σε άλλα αστυνομικά τμήματα.7

Στις 21 Φεβρουαρίου 2013 ξεκίνησε πάλι απεργία πείνας στο Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας, η οποία κατεστάλη βίαια στις 23 Φεβρουαρίου από τα Μ.Α.Τ.8

Στις 7 Μαρτίου έγινε ξανά απόπειρα εξέγερσης στο Φυλάκιο Έβρου, η οποία κατεστάλη αμέσως από τα Μ.Α.Τ.9

Στις 28 Μαρτίου, 2 μετανάστες απειλούσαν να αυτοκτονήσουν από τη στέγη του Κέντρου Κράτησης Κορίνθου.10

Στις 27 Μαρτίου και στις 6 Απριλίου έγιναν πορείες διαμαρτυρίας για τις εξευτελιστικές συνθήκες κράτησης και την αστυνομική βία στο Α.Τ. Δραπετσώνας.11

Στις 7 Απριλίου, 3 μετανάστες προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν στο Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας, ενώ στις 8 Απριλίου περίπου 1.000 μετανάστες ξεκίνησαν απεργία πείνας.12

Στις 10 Απριλίου, 65 μετανάστες στο Κέντρο Κράτησης Κορίνθου ξεκίνησαν απεργία πείνας, ενώ μετά τον ξυλοδαρμό ενός από αυτούς άρχισαν συγκρούσεις με την αστυνομία που κατέληξαν σε 47 συλλήψεις καθώς και σε χρήση χημικών εντός των θαλάμων. Την επόμενη μέρα έγινε πορεία έξω από το Κέντρο Κράτησης Κορίνθου σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους έγκλειστους μετανάστες.13

Στις 14 Απριλίου έγινε διαδήλωση σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους κρατουμένους έξω από το Κέντρο Κράτησης Αμυγδαλέζας.

 

Τα κέντρα κράτησης μεταναστών δεν αποτελούν μια καινούρια συνθήκη στην Ελλάδα. Μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία όμως που υπάρχουν χώροι κράτησης στην ελληνική επικράτεια, έχει αλλάξει σημαντικά ο τρόπος λειτουργίας τους και οι τεχνικοί, ανθρωπιστικοί και νομικοί όροι που ρυθμίζουν την κράτηση. Η πιο σημαντική διαφορά έγκειται στον ρόλο που καλούνται να παίξουν τα κέντρα στη διαχείριση της κρίσης: οι μετανάστες/-τριες παρουσιάζονται και αντιμετωπίζονται σαν πρόβλημα και σαν απειλή, καθίστανται υποκείμενα και αντικείμενα του φόβου, ενώ αυτός ο φόβος γίνεται συστατικό της καθημερινής ζωής όχι μόνο για τους μετανάστες αλλά και για τους ντόπιους. Άλλωστε τα κέντρα κράτησης και η εμπέδωσή τους δεν αποσκοπούν μόνο στο να πειθαρχήσουν τα σώματα των εγκλείστων και την εργατική δύναμη την οποία φέρουν, αλλά, και ίσως κυρίως, όσους/-ες είναι εκτός τους.

Όμως, παρά τις επίμονες προσπάθειες ποινικοποίησης της μετανάστευσης μέσα από τον κυρίαρχο λόγο και τις εφαρμοζόμενες πολιτικές, φουντώνει ένα κύμα αντίστασης τόσο από τους ίδιους τους μετανάστες με συνεχείς διαμαρτυρίες, εξεγέρσεις και απεργίες πείνας όσο και από ένα σημαντικό τμήμα της κοινωνίας που προβάλλει τη συνύπαρξη, την αλληλεγγύη και την αμοιβαιότητα ως τρόπους «αντιμετώπισης» του μεταναστευτικού «προβλήματος».

 

σελ. 1 (από: 5) ΧΡΟΝΟΣ 01 (05.2013) < προηγ. άρθρο     |     επόμ. σελίδα >