ΕΛΕΑΝΝΑ ΜΑΡΤΙΝΟΥ

 

H Ελεάννα Μαρτίνου γεννήθηκε το 1981 στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών έως το 2006 και ολοκλήρωσε το Μεταπτυχιακό Εικαστικών Τεχνών Αθήνας το 2009. Έχει συμμετάσχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα, την Κύπρο, την Ισπανία, το Μεξικό, την Κροατία, τη Γαλλία, την Τουρκία και τη Λατινική Αμερική, και έχει εργαστεί για σκηνικά στο θέατρο και εικονογράφηση βιβλίων. 

 

Ατομικές εκθέσεις/παρουσιάσεις: 

2014 Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας Lexi Logos, Αθήνα

2013 Εκδόσεις Γαβριηλίδη

2012 Batagianni gallery, Αθήνα

2010 Apotheke gallery, Λευκωσία

2010 Openartspace, Vitrina Project, Αθήνα

2011 Πολυχώρος BIOS, Αθήνα.

 

Ομαδικές (επιλογή): 

2014 Ιανός, Μυθολογίες, επιμ. Ίρις Κρητικού

2013 Cultural Bridges Athens-Quito, Ecuador, Λατινική Αμερική, επιμ. Α. Κολλάρου

2013 Batagianni gallery, Αθήνα, επιμ. Α. Παπαζαχαρίας

2012 Ίδρυμα Μιχάλη Κακογιάννη, επιμ. Ήρα Παπαποστόλου, Αθήνα

2011 AAO project, Parsons The New School for Design, Μουσείο Μπενάκη Πειραιώς, Αθήνα, επιμ. Λ. Στεργίου

2011 Liquid Cities & Contemporary Identities, International Artexpo & Elmur, Street Screenings, Lleida, Ισπανία

2011 Layering Athens, Beton7 gallery, Αθήνα

2011 Εργοστάσιο Ν. Κεσσανλής, Απόφοιτοι Μεταπτυχιακού Εικαστικών Τεχνών Αθήνας, επιμ. Ζ. Ξαγοράρης

2010 Hidden Athens, Τaf, επιμ. Θ. Μουτσόπουλος

2005 Εικαστικά & Γαλλική Ποίηση, Γαλλικό Ινστιτούτο, Αθήνα

 

Έργα της ανήκουν στη συλλογή Κοπελούζου, στη συλλογή Μοσχανδρέου και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.

Αναλυτικά: www.eleanna-martinou.blogspot.gr 

 

 

Το αγαπημένο μου παιχνίδι όταν ήμουν παιδί ήταν να μαζεύω μικρά κλαδιά από δέντρα και να τα διαμορφώνω σε αιχμηρά εργαλεία ξεφλουδίζοντάς τα με το μαχαίρι μου. Δημιουργούσα συλλογές από αυτά τα εργαλεία, που στα μάτια μου ήταν οι στρατιώτες μου, οι μικροί μου μαχητές και οι κούκλες μου. Άλλοτε δημιουργούσα συμπλέγματα συνδέοντάς τα μεταξύ τους σε μικρά πλέγματα με χρωματιστές κλωστές και άλλοτε κατασκεύαζα με οδοντογλυφίδες και ξυλάκια από σουβλάκι σπίτια, οικισμούς, όπου διαδραματιζόταν μια ιστορία, συνήθως μια μάχη. Χρησιμοποιώντας τους ξύλινους μαχητές σαν εργαλεία, έφτιαχνα τον δικό μου στρατό, χρησιμοποιώντας τους σαν εργαλεία για πλαστελίνη ή κερί, αυξάνοντας διαρκώς το πλήθος και τον αριθμό τους.

Μεγαλώνοντας, στα χρόνια της Σχολής πλέον, το μοντέλο που επέλεξα να μελετήσω ήταν ένας Κούρος. Είχα διαμορφώσει τον δικό μου χώρο όπου η ενέργεια αυτής της στιβαρής μορφής με οδήγησε να ανακαλύψω ξανά το ενδιαφέρον μου. Δούλεψα μια σειρά από ανάγλυφα μεγάλων διαστάσεων μέσα από γραμμικές και απόλυτες κινήσεις που παρέπεμπαν στη δομή του Κούρου, χωρίς όμως να τον απεικονίζουν. Αυτό που προέκυψε ήταν μια σειρά από χώρους-συμπλέγματα γραμμών, καταργώντας τη φόρμα και εμφανίζοντας μια κατάσταση όπου οι γραμμές και το φως δημιουργούσαν μια ενέργεια. Αυτή τη σειρά έργων παρουσίασα στη διπλωματική μου εργασία το 2006.

Στη συνέχεια, αποδομώντας τελείως τη μορφή, δούλεψα μια ενότητα έργων όπου πρωταρχική σημασία είχε ο ίδιος ο χώρος, με αφορμή το δικό μου πρόσωπο, αναδιαμορφώνοντάς το. Με ενδιέφερε να ανακαλύψω μια διαφορετικού τύπου ομορφιά, μέσα από έναν κατακερματισμένο καθρέφτη και έξω από κοινωνικούς ρόλους και έτοιμα πρότυπα. Εκτός από τις αυτοπροσωπογραφίες, συχνά η πρώτη αφορμή ήταν ένα πρόσωπο από τις φωτογραφίες που βρίσκονται στο νεκροταφείο Κυπαρισσίας, τον τόπο καταγωγής μου.

Κατά τη διάρκεια του μεταπτυχιακού προγράμματος εικαστικών τεχνών που παρακολούθησα το 2007-09, είχα την τύχη να βρεθώ με μια ομάδα ανθρώπων που αγαπούν το διάβασμα, τη λογική και τη δομή της σκέψης. Για δύο χρόνια, είχα την ευκαιρία να συγκεντρώσω πληροφορίες και να μάθω να επικοινωνώ τη σκέψη μου με απλά λόγια, καθώς και να οργανώσω μια προσωπική βιβλιοθήκη και ταινιοθήκη με έργα αξεπέραστα. Το 2010, στην πρώτη μου ατομική έκθεση, παρουσίασα ένα επιτοίχιο έργο 3 μ. επί 4 μ., μια Φαντασιακή Μητρόπολη, ένα χώρο-πλέγμα, σε διάλογο με ένα βίντεο απέναντί του, όπου με πολύ κοντινή λήψη φαινόταν η περιήγηση. Η έκθεση έγινε στον εκθεσιακό χώρο Apotheke, μια αποθήκη στην παλιά Λευκωσία, δίπλα στην ουδέτερη ζώνη, κοντά στο φυλάκιο και ακούγοντας από τα κατεχόμενα τον ιμάμη να ψέλνει ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Το 2011 έλαβα μέρος στο Against All OddsΑ project, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Paris 8. Παρουσίασα μια σειρά έργων βίντεο με τίτλο Derivilles, μια περιήγηση όπου κτίρια της Αθήνας με μια αρχιτεκτονική αξία ιστορικά, συναντούν το πλέγμα και εξαϋλώνονται. Το 2012, στην Αθήνα, παρουσίασα την ενότητα έργων Φαντασιακές Μητροπόλεις στην Γκαλερί Μπαταγιάννη, με έργα επιτοίχια και γλυπτικές κατασκευές. Η βασική σύλληψη της συγκεκριμένης ενότητας αναλύει τον υβριδισμό των ατομικών και κοινωνικών ταυτοτήτων στις σύγχρονες πόλεις. Με ενδιαφέρει η απεικόνιση του χάους της ανεξέλεγκτης δόμησης του πλανήτη, ένα πλέγμα διαδρομών, μια άλλη όψη του προσώπου, προσωπικές επιλογές διαφορετικών προορισμών σε μια κατεύθυνση που κανείς δεν ξέρει το τέλος της μα ούτε καν την αρχή της. Επιχειρώ μια εικαστική χαρτογράφηση του χάους. Η ενότητα των έργων αφορά την τυχαία περιπλάνηση στο χάος της μεγαλούπολης, μέσα από διαδρομές που δημιουργούνται διακλαδούμενες, όπως οι δρόμοι που απεικονίζονται σε έναν χάρτη.

Αισθάνομαι σημαντικό το δίκτυο μιας μητρόπολης, την ενέργειά της, τις διαδρομές της, τους δρόμους της, αλλά και το δίκτυο με βάση τις παρέες της, τους ανθρώπους της. Δουλεύω σε επάλληλες επιφάνειες, κομματιάζοντας την αρχική εικόνα, προσθέτοντας σε στρώματα διάφορους χαρακτήρες που αποτελούν μια κοινότητα. Ανακατεύοντας και αναδιευθετώντας αυτούς τους χαρακτήρες δημιουργώ ένα σώμα, μια νέα πολιτεία-δίκτυο, μέσα στην οποία βρίσκονται θαμμένοι και κατακερματισμένοι χαρακτήρες που περιμένουν να αποκαλυφθούν, όπως στα ερείπια. Καταπιάνομαι με τον χώρο μέσα στον χώρο, και η πόλη αποτελεί αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ενός τέτοιου χαοτικού πλέγματος. Γενικότερα, θα έλεγα πως με αφορά το πλέγμα. Δεν με ενδιαφέρει η χρηστική αποτύπωση μιας εικόνας, αλλά η δημιουργία αυτής, πέρα από το τι ζει ο άνθρωπος καθημερινά, μια εικόνα που αλλάζει, που βιάζει την πραγματικότητα, που άλλοτε την επιταχύνει και άλλοτε την επιβραδύνει.

Η ιστορία γράφεται από τους καθημερινούς ανθρώπους και από μικρές στιγμές που την απαρτίζουν, και όχι από τους μεγάλους ηγέτες ή τις εκάστοτε εξουσίες. Το δίκτυο που συνδέει το εσωτερικό όραμα και τη σωματική καταγραφή μέσα στον χρόνο που παύει να είναι γραμμικός, δομεί έναν καινούριο μηχανισμό από τα κάτω στρώματα, συνδέοντας το άτομο με το σύνολο, με την αγορά, και με αυτόν τον τρόπο δημιουργείται η νέα κοινωνία, χωρίς ανώτερες αρχές, αλλά με μόνη αρχή την ίδια την αγορά. Στάδια δημιουργίας του ζωγραφικού έργου/δικτύου από τη μία και από την άλλη εικόνες/φωτογραφίες/ντοκουμέντα των Πρωταγωνιστών. Το Πρόσωπο μέσα από ένα πλέγμα διαδρομών και επάλληλων επιφανειών δημιουργεί μια Πολιτεία. Η Πολιτεία αυτή απαρτίζεται από τις γραμμές που υπονοούν τις χαράξεις και τα γεγονότα που δημιούργησε το εκάστοτε Πρόσωπο με την παρουσία του και τη δημιουργία της Ιστορίας. Το Σώμα της Μητρόπολης αποτελείται από το σύνολο των Προσώπων που το κατοικούν και το διαμορφώνουν μέσα από τη ρευστότητα του χρόνου. Το διαπλάθουν μέσα από τη μη γραμμική συνέχεια του χρόνου. Το πλέγμα των διαδρομών, των επιλογών του Προσώπου και των διασταυρώσεων των ανθρώπων, εμφανίζεται μέσα από επάλληλα στρώματα ντοκουμέντων (φωτογραφίες, αποκόμματα εφημερίδων, καρέ από φιλμ). Στο έργο εντάσσονται χορευτικές χειρονομίες.

Με την κατάργηση και την επανασύνθεση της φόρμας συγκροτείται η ιδέα μιας παγκόσμιας καινούριας κοινότητας χωρίς αρχή, μέση και τέλος.

Σε συνέχεια της ενότητας έργων που έχω παρουσιάσει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις με θέμα την εξάπλωση της δόμησης του πλανήτη και τις διαδρομές των Μητροπόλεων, τώρα στο πλέγμα εντάσσεται και η ανθρώπινη φιγούρα.

Στην ενότητα έργων Facescapes [Πρόσωπα / Τοπία] απανωτά στρώματα ζωγραφικής και κολάζ διαμορφώνουν ένα πλέγμα γραφής, σκέψης και έναν διάλογο ανάμεσα στην ανθρώπινη μορφή και την καταγραφή της χειρονομίας. Κάθε έργο προκύπτει από τις χαράξεις, το χρώμα, τους στίχους, τα γράμματα, τις γραμμές και τη διαφορετική υφή των χαρτιών, που είναι κολλημένα σε επάλληλες επιφάνειες, δομώντας και επανασυνθέτοντας έναν χώρο. Ο χώρος διαμορφώνεται συνδέοντας τον μικρόκοσμο του καθενός και τη μεγάλη κοινότητα, ξεκινώντας από το πρόσωπο και καταλήγοντας στην καταγραφή των διαδρομών των δρόμων μιας πόλης.

This element still uses the old Contao 2 SRC format. Did you upgrade the database?

NO COMMERCIAL USE